يک لبخند کوچک

از بس که گفته اند بیا، دل شکسته ام

کی رفته ام که باز بیایم، نرفته ام

ما در اسارت و فريب زمان به دنبال موهبت هايي زندگي هستيم،

غافل از اينكه زندگي، خود موهبت است.

با نهایت تاسف و تاثر درگذشت

« آیت الله فاضل لنکرانی»

این مرجع عالی قدر را به تمام دوستداران و مقلدان و مسلمانان تسلیت می گویم.

همیشه مردان بزرگ زود می روند.

برای آرامش روح بزرگوارش دعا کنید.

خبر فوت ایشان مصادف شد با خبر دردناک دیگری که در دل اگر چه می دانم نباید آرزوی مرگ کسی را کرد اما آرزوی نبودن او را کردم. او نیز در لباسی است که آن عزیز بود...

« هر موقع آخور خالي باشد، اسب ها به يکديگر مي پرند.»¹

تلويزيون را روشن کردم. اخبار شروع شد. خبر جنگ در يک گوشه دنيا بود. گزارشگر از تعداد کشته ها و زخمي ها مي گفت. خون. ترس. وحشت. دست بريده. کودکي گريان. مادري آشفته. سربازي بيچاره. فرماندهان مست و پر غرور. بوي خاک خون آلود ديوانه کننده بود. بارها تکرار شد. قصه هر روزه. در اخبار فردا، اسلحه نبود. خون نبود. دست بريده نبود. اما فرياد بود. مردي از طايفه شب بر مردي از قبيله سياهي فرياد مي زد. خون نبود اما بوي خون مي داد. متن فريادها تکراري بود. داد. ناسزا. جنگي سرد و رواني. روزنامه ها، دعوا. خيابان ها، شلوغ. روزها، تاريک. شب ها، بدون مهتاب. قصه ها، سرشار از درد و رنج. ديده ها، گريان.

سرما بيداد مي کرد. باد خشکي مي وزيد. قافله ترس، بار خويش را بر زمين نهاده بود. سايه ها سنگيني مي کردند. دردي در استخوان هايم لانه گزيده و مرا توان ناليدن نبود. هيولايي سنگين، بر تمام من افتاده و قدرت قدم برداشتن را از من ربوده بود. دهانم تلخ بود. سرم، غده اي ملتهب را مي ماند که به اشاره اي در هم مي شکست. و باز هم درد و ناتواني و اندوه. بر بسترم دراز کشيدم. بوي بدي مي داد. تهوع آور. بوي چرک و کثافت. مرا اما ياراي خيزش از بستر نبود. چشم بر هم نهادم. کابوس هاي وحشتناک احاطه ام کردند. عرق سردي بر بدنم نشسته بود. درد رهايم نمي کرد. چه کنم با اين وهم شبانه دلهره آور. اين شب آخر کي پايان مي پذيرد؟! و من افسرده تر از هميشه، در دل دعا مي کردم. براي خويش. براي کودکان برهنه. براي درماندگان. اما نه، شايد دعا بايد مسير ديگر گونه اي را مي پيمود. براي آن فرمانده مست و يا آن مرد که فرياد مي زد.

چيزي کم است. قطعه اي از اين پازل گم شده است و ما در خويش مانده ايم.

نمي دانم. پاي فکر زنجير شده است. کم آورده ايم. ما در جايي چيزي را گم کرده ايم و نفهميديم. مالي را باخته ايم بس ارزشمند، پاي معامله اي بس ناچيز.

ندايي در درونم به پرواز درآمد. نه من خيال بدبينانه ندارم. ما به راستي عشق، ايمان و خلاصه بگويم خدايمان را پاي ميز معامله اي کثيف واگذار کرده ايم. حالا حق داريم که بر سر هم سنگ بريزيم و فرياد زنيم. وقتي او را نداشته باشيم، اين عاقبت ما مي شود.

آخورمان خالي است. خالي خالي. بر هم پريدن حق ماست!

---------------------

1- ضرب المثل سوئدي

رفتیم سوی دیگر پارک... مغازه نانوایی... نان بربری... و با تمام صداقت نانی را برداشتی... و چه لذتی دارد با هم سفره شدن... و من تمام خوشبختی را در نگاهت دیدم...

چرا این همه به تو گله می کنم... من و تو آخر چه کم داریم...؟!؟!

بگذار بگویند آنچه را که می خواهند... دنیا آن می شود که ما می خواهیم...

من که دیگر خسته نیستم... تو چی؟!   

شاید بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید... می دانم... اما برای اویی می نویسم که جدای شخصیت حکومتی اش و فقط به خاطر روح لطیفش دوستش دارم... روحش شاد... 

برای زیستن وقتی ندارم. باید سریعتر قدم بردارم. انبوهی از کتاب ها مانده تا خوانده شود و دانش ها تا آموخته شود. 

آهای! ببین چه زود دارد دیر می شود. وقت اندک است. دلم فریاد می خواهد. و درمانی برای درد بی درمان چندین ساله ام. مانده تا برف زمین آب شود. درمان در من است.

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد        آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

مانده تا برف زمین آب شود. بهتر آن است که برخیزم. رنگ را بردارم. روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم. 

آی تو که در کنج این دنیا به هیچ مشغولی! زمانی برای زیستن نمانده است. برخیز.

تا حالا به مرگ نزدیک شدید؟ به لحظه ای که ترس تمام وجودتون رو در بر بگیره و پاهاتون سست بشه؟ دیروز من اینقدر ترسیده بودم که درست احساس می کردم اگه تکون بخورم می میرم...فقط یه چیز کمکم کرد: خدا. و صدای خدا از دهان یک نفر بیرون اومد که نترس. و دستم رو گرفت و آروم بلندم کرد. بعد از رها شدن از اون وضعیت گریه ام گرفته بود. این دفعه نه از ترس بلکه از کوچکی خودم. از این که این همه حقیرم و این همه ادعا دارم. می دونستم اگه می مردم هیچی نمی شد اما فقط به خاطر یه نفر بلند شدم. یه نفر که خدا برام فرستاده و من این همه ناشکرم. خدایا منو به خاطر تمام بدی هام ببخش. ولی واقعا مرگ چقدر به ما آدما نزدیکه. دقت کردین ؟

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود                           گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند                       در راه هوشیاری خود مست می رود

کاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست                   وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگر چه با سخن از عشق آمده                                   آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای                                 وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ                      بر ما هر آنچه لایق مان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند                          وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد                              آن دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که به قیمت قد کمان ماست                         تیری است بی نشانه که از شست می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند                          اما مسیر جاده به بن بست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای                                  وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ                       بر ما هر آنچه لایق مان هست می رود

محرم آمد با هزاران راز نگفته در گلو

محرم آمد با بغل بغل گل سرخ و خوشبوی حسینی

محرم آمد و من هنوز در حسرت فهم حسین مانده ام

محرم آمد و من با خاطره مزار پاک حسین دلخوشم

و چه صفایی دارد قدم زدن در بین الحرمین

ببین که چگونه بر جای پای حسین پا می نهی

و زینب

و عباس

و هزاران ستاره نورانی

و من به فاطمه می اندیشم که غم پسر را تاب می آورد

و به آغوش گرم خواهری که برادر را رها نمی کند

التماس دعا

وقتی سکوت سایه خویش را می اندازد بر تن این رهگذر خسته

وقتی دل بی بهانه ای به دست تو می شکند

وقتی تو به کوچکترین خطای من آواری از خشم را بر سرم می ریزی

وقتی تهدیدم می کنی به مرگی تدریجی که حاصل رفتن توست

دیگر از زندگی من چه می ماند

چه می ماند جز حسرت و درد و رنج که چون دملی چرکین از پس روح من خودنمایی می کند

چه می ماند جز غمی فروخفته که قصد جان مرا دارد

بگذار دستان مهربانت با من مهربانی کند

بگذار من نیز زندگی کنم

بگذار سرشار از آوا شوم و شور

من به چشمهای تو مدیونم

این روزها که می گذرد هر روز بیشتر و بیشتر حس می کنم دیگر متعلق به خویش نیستم. این روزها کس دیگری در من هر روز طلوع می کند. این روزها تو در من جلوه گر می شوی. سابق بر این من با تو آشنا بودم و دوست. اما این روزها من دیگر من نیستم. تو شده ام. این روزها من دیگر به افسانه ها پیوسته ام. پاره ای از هزار و یک شب ... تکه ای از چادرشب زمانه. این روزها عاشق تر از همیشه ام. مجنون و شیداتر. بی تاب تر. سر به هوا شده ام. زمین را دیگر با من کاری نیست. این روزها دلم می خواد در آغوشت بکشم. تو نیمه دیگر من بوده ای. نیمه گمشده. دیروز رفیقی گفت که تو همه من شده ای. این روزها اینجا من مرده است و به تو پیوسته است. چقدر دوستت دارم یگانه من.

امروز ۲۵ ذی القعده بود ... روز دحو الارض ... روزی که زمین از نقطه ای که خانه کعبه در آن وجود داشته شروع به پهن شدن و گسترش می کند ... کره آبی مبدل به کره خاکی می شود ... به عبارتی روز دیگرگونه شدن زمین ... وقتی بهانه خانه خدا باشد ... همه چیز دیگرگونه می شود ...

امروز بهانه بود ... برای روزه داری... برای عبادت ... برای زیارت ... وقتی خدا بهانه ای می شود برای دیدارش ... وقتی به بهانه ای به زیارتگاهی می روی و تمام اشک هایت را به بهانه ای به پای خدا می ریزی ... عجیب است گاهی برخی احساس ها ... امروز من از پای درگیری کودکانه ای به خدایم شکایت بردم و درگیری بهانه ای شد برای شکایت و شکایت بهانه ای برای رسیدن ... وقتی به دامان همان بهانه نخستین دست می اندازی و شکوه می کنی از روزگار ... چه زیبا در کاسه ات می نهد همو که به زبان اشاره به تو می فهماند که باید بگذاری و بگذری ... اما نه از عشق و نه از او که بهانه ای است برای رسیدن به او ... امروز وقتی ایستادم و نماز بردم به سویش خواستم که رهنمایم باشد دیگر بار ... و چه زیبا دویاره رهنمایی ام کرد ...

امروز من به بهانه ای دوباره شدم ... امروز وقتی زمین دوباره می شد من نیز دوباره شدم ...

مرا می بخشد خدایم و مرا می بخشد او که به درگیری کودکانه ای رنجاندمش ...

هزاران گل نرگس تقدیمت ... به جبران آن گل های نرگس که از دستان مهربانت نگرفتم ...

امروز هر آنکه دوباره شد خدایش را خواهد دید...

روسری اش را مرتب می کرد و گفت :

" زندگی رسم خوشایندی بود "

سال ها به کسی عشق ورزیده بود

و بارها به فکر رفتن افتاده بود

با خویش نجوا می کرد :

" این دل پاره پاره مرا وصله دیگر نتوانی زد

و این چینی شکسته را بند زدن محال است ... "

دخترک دیگر بار به رفتن اندیشید

اما چیزی از حرکت بازش داشت

همان عشق کهن سالش ...

چند روزی است که جرمی را مرتکب شده ام

                                               به زندانم افکنده اند

                                                                            بایکوت ...

چند روزی است که استعفا نامه خود را تقدیمشان کرده ام

خواسته ام با آهنگ دیگری همنوا شوم

                                                        آهنگ خدا

چند روزی است که حکم به سکوتم داده اند

و نمی دانند که « سکوت سرشار از ناگفته هاست » ...

جرم کرده ام

               خواسته ام که به صداقت روی آورم

                                                           و متهم شده ام به ناپاکی !

همین دیروز لبانم را دوختند

                                    خیال کرده اند...

صدای من فقط از دهانم بیرون نمی جهد

شده ام زنی که لب نداشت اما بی فریاد که نشده ام

                                             هنوز مشت هست  ...  قدم هست ... نگاه هست

من جرم کرده ام

                    خدا بزرگترین جرم من است ...

دیروز دست به آسمان بردم .... خدا نگاهم کرد

امروز دست بر خاک زدم .... خدا لبخند زد

فردا ستاره خواهم کاشت .... خدا سخن خواهد گفت

امروز توی مترو که بودم، داشتم با یکی از دوستام درباره فیلم های تلویزیون به مناسبت ماه رمضون صحبت می کردم. بحث جالبی بود که گفتنش از حوصله شما خارجه. اما نکته بحث توی این بود که ما به جاهای باریک رسیدیم. به مبحث جنجال برانگیز امام زمان. به اینکه عادت کرده ایم که برای همه چیزمان امام زمانی لازم است و از اعتقاد سست شیعیان گفتیم و اینکه انتظار یعنی چه.

راستش دارم یه کتاب می خونم که اسمش " معرفت امام زمان و تکلیف منتظران" است. چند تا نکته رو از اون می گم:

۱- امام زمان به آخرین نایب خویش یعنی علی بن محمد سمری نامه ای داد تا برای مردم بخواند که در انتهای این نامه آمده است:" به کسی به عنوان جانشین خود وصیت مکن که دیگر غیبت تامه واقع شده. دیگر ظهوری نیست مگر به اذن خدا و آن پس از مدتی و بعد از اینکه دل ها سخت شد و زمین پر از ستم شد، به وقوع می پیوندد. به زودی از شیعیانم کسانی خواهند آمد که ادعای دیدار مرا کنند. آگاه باشید هر کس پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی ادعای دیدار مرا کرد، دروغگو و مفتری است."

۲- از یکی از بزرگان نقل شده است که :" البته پر کردن این دنیا از عدالت ، این را ما نتوانیم که اگر می توانستیم می کردیم. اما چون نمی توانیم بکنیم، ایشان باید بیایند... اما ما باید کار را فراهم کنیم ... فراهم کردن اسباب این است که کار را نزدیک کنیم. انتظار فرج انتظار قدرت اسلام است و باید کوشش کنیم تا قدرت اسلام در عالم تحقق پیدا کند و مقدمات ظهور تهیه شود."

۳- در قسمتی از دعای معرفت که بر خواندن آن در زمان غیبت تأکید شده، آمده است:" بار خدایا، مرا با حجت خود آشنا ساز؛ که اگر مرا با حجتت آشنا نکنی، از دینم گمراه شوم."

همین و بس ... اللهم عجل لفرجک حجه بن الحسن العسگری

چه اسفندها ... آه !

                         چه اسفندها دود کردیم!

برای تو ای روز اردیبهشتی

                          که گفتند این روزها می رسی

                                                                   از همین راه!